Dwa znaki ręką i dzwonek

Są tylko dwa znaki ręką warte zapamiętania i razem obejmują wszystko, co musisz zakomunikować. Ręka uniesiona prosto w górę znaczy „zatrzymuję się”. Ramię wyciągnięte prosto w bok znaczy „skręcam w tę stronę”. To całe słownictwo, a wszyscy tutaj używają go bez przerwy.

Sygnalizowanie to wymóg prawny, nie uprzejmość, a powodem jest zagęszczenie ruchu. Na zatłoczonej drodze za Tobą może jechać kilkanaście osób, wszystkie szybciej, niż sądzisz, i żadna nie widzi tego, co przed Tobą. Twój znak to jedyne ostrzeżenie, jakie dostają. Daj go odpowiednio wcześnie – zanim zwolnisz, zanim skręcisz – a nie w trakcie, bo wtedy opisujesz to, co się stało, zamiast tego, co ma się stać.

Zanim zasygnalizujesz, spójrz. Kolejność jest zawsze ta sama: spójrz przez ramię, daj znak, dopiero potem zmień tor jazdy. Sygnalizowanie najpierw, a patrzenie potem, to zapowiadanie manewru w przestrzeń, o której nie sprawdziłeś, czy jest wolna.

Twój rower musi też mieć sprawny dzwonek – to wyposażenie obowiązkowe, a rower bez niego nie jest zgodny z przepisami. Duńczycy używają go jako krótkiego, neutralnego sygnału, że wyprzedzają, mniej więcej jak powiedzenie „jestem za tobą”. To nie skarga ani wyraz złości i warto nie odbierać tego w ten sposób.