Skrzyżowania i kopenhaski skręt w lewo

Nie skręcasz w lewo tak jak samochód. Zamiast tego przejeżdżasz przez skrzyżowanie prosto, zatrzymujesz się w przeciwległym rogu, obracasz rower o dziewięćdziesiąt stopni w nowym kierunku i czekasz na tamto światło. Nazywa się to skrętem prostokątnym albo kopenhaskim skrętem w lewo i istnieje dlatego, że przeprowadzanie rowerzysty przez dwa pasy ruchu samochodowego do pasa skrętu w lewo to dokładnie ten manewr, w którym giną ludzie. Kiedy wykonasz go choć raz, wchodzi w krew.

Czerwone znaczy stój, dla rowerzystów dokładnie tak samo jak dla kierowców. Skręt w prawo na czerwonym jest dozwolony tylko tam, gdzie widzisz odpowiedni znak – mały niebieski znak z rowerem i strzałką. Większość skrzyżowań go nie ma. Przejazd na czerwonym to jeden z najczęściej wystawianych mandatów dla rowerzystów w tym mieście, a policja egzekwuje go w zwykły powszedni poranek, nie tylko podczas akcji.

Na skrzyżowaniu z sygnalizacją zwykle znajdziesz linię zatrzymania dla rowerów wysuniętą przed linię dla samochodów. Korzystaj z niej. Ustawia Cię tam, gdzie kierowcy Cię widzą, a nie w martwym polu obok maski, i pozwala opuścić skrzyżowanie, zanim ruszy ruch samochodowy.

Niebieskie pola malowane w poprzek skrzyżowania oznaczają miejsca, w których Twój tor przecina się z torem pojazdu. Pokazują linię, którą masz jechać; nie zwalniają jej dla Ciebie. A na małych skrzyżowaniach bez znaków, sygnalizacji i oznaczeń ustępujesz pojazdom nadjeżdżającym z prawej – ta sama zasada co dla samochodów. Zielone światło znaczy, że światło jest zielone, a nie że skrzyżowanie jest puste: pojazd, który już skręca przed Tobą, i tak trzeba przepuścić.